Η Αθηνά Κωστοπούλου αποκλειστικά στο Πάμε Αθλητικά!!!

HomeΣυνεντεύξειςΧάντμπολ

Η Αθηνά Κωστοπούλου αποκλειστικά στο Πάμε Αθλητικά!!!

Από τον Κακαβαλάδη Νίκο Η ταλαντούχα παίχτρια του χάντμπολ Αθηνά Κωστοπούλου είναι κοντά μας να μας μιλήσει για την ίδια, την αγάπη της για το χάντ

Ο προπονητής Θωμάς Μέτος είναι Πάμε Αθλητικά και μας μιλάει για μπαλίτσα!!!!
Η Βούλα θα μας το σηκώσει… το ηθικό!!!!
Η Δήμητρα Μπατζαρακούδη στο Πάμε Αθλητικά μας ανοίγει την καρδιά της!!!

Από τον Κακαβαλάδη Νίκο

Η ταλαντούχα παίχτρια του χάντμπολ Αθηνά Κωστοπούλου είναι κοντά μας να μας μιλήσει για την ίδια, την αγάπη της για το χάντμπολ και για τα σχέδια της.

Κακαβαλάδης: Αθηνά καλησπέρα και σε ευχαριστούμε που δέχτηκες την πρόταση μας να είσαι εδώ κοντά μας.

Κωστοπούλου: Καλησπέρα και από εμένα, εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση σας να είμαι εδώ κοντά σας και να συζητήσουμε!!!

Κακαβαλάδης: Σε ποια ηλικια κατάλαβες οτι το άθλημα που σε αρέσει είναι το χάντμπολ?Πως και διάλεξες το χαντμπολ?

Κωστοπούλου: Ξεκίνησα να παίζω από τα 14 μου δηλαδή στην εφηβία και αυτό γιατί πιο πρίν για 7 χρόνια έκανα βόλλει και χορό επαγγελματικά.Το χάντμπολ το ξείνησα μετά την προτροπή ενός προπονητή που είχα τότε στην Κατερίνη που με είδε ότι ήμουν αριστερόχειρας που αυτό ήταν ένα συν και μου είχε πεί “έλα στην προπόνηση να σε δούμε θα παραβρίσκεται και ο προπονητής της εθνικής”.Εγω δεν είχα καν ιδέα τι είναι αυτό το άθλημα,αλλά πήγα γιατι πάντα ήθελα να παίξω εθνική Ελλάδος και μετά απο μία βδομάδα με πήραν στα κλημάκια και έμεινα στο άθλημα.Εκείνη την χρονία έπαιζα και βόλλεϊ και χάντμπολ ταυτόχρονα,έφευγα απο τον αγώνα βολλεϊ και έτρεχα να πάω στο  χάντμπολ.

Κακαβαλάδης: Πρίν ξεκινήσεις το χάντμπολ είχες έπαιζες βόλλεϊ,τι σε είχε τραβήξει σε αυτό το άθλημα και το είχες ξεκινήσει?

Κωστοπούλου: Το βόλλεί το είχα ξεκινήσει γιατί ήταν απο τα γνωστά πλέον γυναικεία αθλήματα που μπορεί να κάνει ένα κορίτσι,και κάπως έτσι ξεκίνησε να με πηγαίνει ο πατέρας μου άρχισε να μου αρέσει.Εντάξει βοήθησε οτι ήμουν και καλή ,οτι έκανα και φίλες οτι με βοήθουσε  ξεφεύγω και κάπως άρχιζα να παιίζω βολλεϊ.Ταυτόχρονα με το βολλεϊ είχα αρχίσει και χορό και έκανα 13 ώρες την βδομάδα και είχα ξεκινήσει να κατεβαίνω και σε αγώνες.

Κακαβαλάδης: Όταν ξεκίνησες να παίζεις χάντμπολ έμενες Κατερίνη,σωστά?Ηταν δύσκολο να βρείς γυναικεία ομάδα χάντμπολ?

Κωστοπούλου: Ναι έμενα Κατερίνη,αλλά δεν είχα δυσκολευτεί να βρώ ομάδα,για υπήρχαν ομάδες εκεί  όπως ο Ορφέας και ο Αρχέλαος.Εκεί που δυσκολεύτηκα να βρώ ομάδα ήταν στην Αθήνα όταν μετακομίσαμε εκεί και αυτό λόγω αποστάσεως,γιατι είχα το σχολείο το φροντιστήριο ο Μπαμπάς μου δούλευε. Ο προπονητής μου,με είχε πεί να πάω στην ομάδα της Νέα Ιωνίας και κάναμε 40′ να πάμε με το αυτοκίνητο απο ΄κει που μέναμε. Δεν θα πω ψέματα ήταν λίγο δύσκολο γιατί μετά το σχολείο έπρεπε να πάω φροντισήριο και πριν απο αυτό ερχόταν η μητριά μου και έτρωγα μέσα στο αυτοκίνητο το μεσημεριανό μου.Μετά πήγαινα φροντιστήριο έκανα άλλες τρεις με τέσσερης ώρες και εκεί και ύστερα έπαιρνα την τσάντα μου που την είχα ετοιμάσει απο το πρωί,και έφευγα για την προπόνηση και γυρνόυσα 9.30 με 10 το βράδυ.Και μετά καθόμον και διάβαζα και κοιμόμουν πάνω στα βιβλία και αυτό ήταν το πρόγραμμα μου.

Κακαβαλάδης: Ξεκινάς να παίζεις στην Κατερίνη και σιγά σιγά αρχίζεις να αλλάζεις σταθμούς στην καρίερα σου,πες μου δύο λόγια γι αυτό.

Κωστοπούλου: Ναι ξεκίνησα να παίζω χαντμπολ σε ομάδα της Κατερίνης και επόμενος σταθμός μου είναι στην όμαδα της νέας Ιωνίας, και αυτο λόγο της δουλείας του μπαμπά μου μετακομίσαμε στην Αθήνα για ένα χρόνο.Αφότου πέρασε αυτός ο χρόνος ήρθαμε στην Θεσσαλονίκη οικογενειακός,και κάπως έτσι άλλαξα και ομάδα και ήρθα στον Παναθλητικό Συκεών.

Κακαβαλάδης: Παίρνεις μεταγραφή στην ΟΦΝ Ιωνίας και εκεί κερδίζεις μετάλιο με τις νεανιδες κερδίζοντας το πανελλήνιο πρωτάθλημα μετά με την πρώτη  έρχονται τα επόμενα μετάλια  ως κυπελούχος Ελλάδος το double,ποιά είναι τα συναισθήματα που οι κόποι σου αρχίζουν να επιβραβέβονται?

Κωστοπούλου: Κοίτα έγω άρχισαα να δένομαι με το άθλημα σχεδόν απο την αρχή, αλλλά η συμμετοχή μου στην εθνική Ελλάδος με έκανε να το αγαπήσω περισσότερο.Θα μου πεις οτι μπορεί να έμπαινα και στην εθνική ομάδα και στο βόλλεϊ,ίσως αν έμενα μπορεί και να έμπαινα.Στο χάντμπολ μου το είπαν εξαρχής οτι θα μπω στην εθνική και το είδα λίγο καιρό μετά να γίνετε.Σε εκείν την ηλικία όταν είσαι και μικρός η επιβράβευση και τα βραβεία είναι κάτι μοναδικό,ειδικά σε εκείνη την ηλικία γιατί μοναδικός οι κόποι σου ανταμείβονται,γιατί κανείς δεν έρχεται να σου χαρρίσει ένα μετάλιο.Ένα μπορεί αλλά πέντε-έξι κανείς,πρέπει να κάνεις προπόνηση γιατί είναι κάποιοι άνθρωποι που πιστέβουν σε ΄σένα ,προπονητές,πρόεδροι,οι συναθλητές σου και το βλέπεις αλλιώς σε εκείνη την ηλικία.Τώρα άν με ρωτήσεις στην ηλικία που βρίσκομαι επειδή το χάντμπολ δεν είναι ποδόσφαιρο πρέπει να σκέφτεσαι πως θα τα βγάλεις πέρα στην ζωή σου.Γιατί όταν είσαι στην εφηβία άντε μέχρι τα 20-21 μπορούν να σε συντηρούν οι γονείς σου μετά είσα σε μια μεταβατική ηλικία που πρέπει να βγάλεις εσύ τα δικά σου χρήματα να έχεις το ίδιο σου το σπίτι να έχεις την δουλεία σου να πληρώνεις γι αυτά. Μετά όσο και να σε αρέσει το χάντμπολ αν δεν βγάζεις τα προς το ζην σιγά σιγά κάποιοι αθλητές εγκαταλείπουν ή πηγαίνουν σε μικρότερες ομάδες ή πηγαίνουν σε ομάδες που βρίσκονται κοντά στην δουλεία τους που είναι χαμηλότερης καηγορίας ή σταμτάνε τελείως.Μερικές φορές κάποιοι αναγκάζονται να φύγουν και στο εξωτερικό γιατί μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν,γιατί τόσα χρόνια μέσα στα γήπεδα δεν είχαν τον χρόνο να μάθουν να κάνουν κάτι άλλο παράλληλα.

Κακαβαλάδης: Όταν ξεκίνησες να παίζεις χάντμπολ μετά απο λίγο καιρό ήρθαν και σου είπαν “Αθηνά σου έχουμε ένα ευχάριστο,σε θέλει η Εθνική Ελλάδος”πως έννιωσες?

Κωστοπούλου: Στα κλιμάκια είχα πάει απο την πρώτη εβδομάδα που είχα ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα,οπότε ήταν πολύ αστείο γιατί με κοροϊδευαν πάρα πολλά κορίτσια γιατί δεν ήξερα να σουτάρω σαν εξτρέμ.Βάζανε μια κόλα στην μπάλα για να πιάνουν την μπάλα και τους ρωτούσα τι είναι αυτό(?)γιατί το βάζετε δεν ήξερα και με κοροίδεύαν παρά πολλές.Εννοείται οτι δεν με ένοιαζε γιατί έτσι είμαι σαν άνθρωπος τώρα κάποια άλλη μπορεί να έβαζε τα κλάματα.Μου άρεζε πολύ που ήμουν στην εθνική φαντάσου μετά απο δύο μήνες αφότου ξεκίνησα δίναμε προκριματικά πανευρωπαϊκου,μετα είχαμε την Μεσογιάδα.Ήμουν συνέχεια ταξίδια σε αυτήν την ηλικία και ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί γνώριζα καινούρια άτομα, έβλεπες πως παίζουν άλλες χώρες.Εντάξει καλώς ή καως υπήρχαν και ομάδες που μας κερδίζαν και με 25 γκολ και βλέπεις και λες “α δεν είμαστε και τόσο καλές όσο είναι κάποιες άλλες χώρες” αλλά φυσικά αυτό δεν με σταμάτησε να ασχολούμαι με το άθλημα.Γιατί με τα δεδομένα της Ελλάδας μέχρι εκεί μπορούμε να φτάσουμε και λίγο παραπάνω.

Κακαβαλάδης: Η θέση που παίζεις?

Κωστοπούλου: Η θέση που παίζω είνα δεξί ίντερ δεν υπάρχει άλλη θέση για ΄μένα,μιας που είμαι αριστερόχειρας και έχω υψος 1,79.Φυσικά κάποιοι προπονητές με έχουν δοκιμάσει και στην θέση του εξτρεμ,γιατί θέλαν να δοκιμάσουν άλλα σχήματα στη περιφέρια και που δεν συμπεριλαμβάναν αριστερόχειρες .

Κακαβαλάδης: Σιγά σιγά αρχίζεις και εξελίζεσαι στο χάντμπολ και τα πάς καλά,τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις οτι αυτό είναι που θέλω να ασχολήθω και θα το κάνω?Και πως το πήρανε οι δικοί σου άνθρωποι(οικογένεια)?*

Κωστοπούλου: Οι γονείς μου το πήρανε ζεστά που βρήκα ένα άθλημα που μου αρέσει αλλά δεν ήθελαν να παραμελείσω και το σχολείο και τα μαθήματα μου και εγώ απο μικρή όφειλα να είμαι καλή στο σχολείο και ήμουν καλή και αυτό το βλέπανε. Δηλαδή οτι τα παίρνω τα γράμματα,και γω με την σειρά μου δεν ήθελα να τους απογοητεύσω έπρεπε να κάνω ο,τι πρέπει να κάνει ένα παιδί οταν πάει σχολείο .Δηλαδή να διαβάσω και μετά όλα τα άλλα,οπότε ερχόμουν λίγο σε αντιπαράθεση με τον ίδιο μου τον εαυτό,γιατί ενω ήθελα να τα κάνω όλα μαζί το σώμα μου δεν μπορούσε να ακολουθήσει.Δηλαδή να γυρίσω εγώ και να προσπαθήσω να διαβάσω τα μαθήματα μέσα σε μια ώρα αντί για τρείς ,γιατί με έπαιρνε ο ύπνος πάνω στα βιβλία μου ήταν πολύ δύσκολο.Αλλά αφού έβλεπε και ο μπαμπάς μου οτι έβγαινε και το σχολείο και οι προπονήσεις,έλεγε οκ μια χαρα μπραβο,ασχέτως που οι μεν έλεγαν οτι πρέπει να διαβάσει λιγο περισσότερο στο φροντιστήριο οι δε έλεγαν είναι λίγο κουρασμένη να έρχεται και σε άλλες προπονήσεις. Το καλό είναι οτι βρήκα μια μέση λύση,απλά ένας γονιός ποτέ δεν είναι πάντα ικανοποιημένος με το παιδί του,πάντα θέλει κάτι παραπάνω.Έχει απαιτήσεις να κάνει πράματα που αυτός για κάποιο λόγο δεν έκανε,,αλλά ως ένα σημείο το καταλαβαίνω άσχετα που δεν είμαι γονιός ,αλλά πιστεύω και γω έτσι θα είμαι όταν γίνω γονιός.Πάντως μεγάλο ρόλο παίζει και τι χαρακήρας είναι και το παιδί,πως το έχεις μεγαλώσεις. Εμένα μου άρεσε να κάνω πολλά πράγματα,δεν μου άρεσε να κάθομαι να βλέπω τηλεόραση  αλλά μου άρεζε να τρέχω αριστερά δεξιά να είμαι μέσα σε όλα μέχρι τώρα στην ηλικία που είμαι,.Μπορεί να γυρνούσα πτώμα αλλά το γούσταρα γιατί στο τέλος της ημέρας έλεγα έκανα αυτό ,αυτό και αυτό μπράβο μου.Ήταν ένα στοίχημα για μένα.

Κακαβαλάδης: Όταν έρχεσαι στην Θεσσαλονίκη παίρνεις μεταγραφή στον Παναθλητικό Συκεών ,πόσο καιρό κάθεσαι εκεί?

Κωστοπούλου: Κάθομαι δύο χρόνια στον Παναθλητικό και μετά γύρισα ξανά για άλλα δύο χρόνια στην Νέα Ιωνία.

Κακαβαλάδης: Πηγαίνεις για δύο χρόνια στον Παναθλητικό και μόλις τελείωνει η διετία γυρνάς για τα επόμενα δύο χρόνια στην Νέα Ιωνία. Μόλις  τελείωνεις και απο κει γύρισε ξανά Θεσσαλονίκη?

Κωστοπούλου: Ναι γύρισα ξανα Θεσσαλονίκη και πήγα στον ΠΑΟΚ και εκείνη την χρονιά κερδίζουμε το κύπελο.Αλλά έκατσα μόνο για εκείνη την χρονιά γιατί ήθελα περισσότερο χρόνο συμμετοχής και δεν τον είχα.Την επόμενη χρονιά αφότου έφυγα απο τον ΠΑΟΚ πήγα στην ομάδα του Πανόραματος

Κακαβαλάδης: Πως ήταν τα πράματα μιας που έφυγες απο μια ομάδα που πρωταγωνιστούσε και πας σε μια άλλη ομάδα που πάλι πρωταγωνιστεί αλλά μπορει να είχε διαφορετικούς στόχους?Πώς ένιωσες?

Κωστοπούλου: Οι στόχοι δεν ήταν σίγουρα οι ίδιοι στο Πανόραμα και δεν θα μπορούσε να είναι και λόγο του μπατζετ και λόγο των αθλητριών που είχε.Αλλά αυτό το γνώριζα εξαρχής επιλογή μου ήταν να παω, δεν με είπε κανείς να φύγω απο την Νεα Ιωνία.Και αυτό ήταν το κόστος,επέλεξα οτι θα διαβάσω και θα περάσω σε μια σχολή στην τελευταία μου γιατί είχα περάσει σε αρκετές πρίν.Αλλά το είχα πάρει απόφαση οτι έπρπε να θυσιάσω ένα άλλο κομμάτι και είχα πει στον εαυτό μου ας μη πάρουμε το ντάμπλ αυτή τη χρονιά ή την επόμενη αλλά θα περάσω στο πανεπιστήμιο που για εμένα ήταν εξίσου συμαντικό.Και εδώ ίσως έκανα ένα “λάθος” γιατί δεν είχα ξεχωρίσει μέσα μου τι είχα σαν προταιραιότητα.Γιατίέλεγα οτι είναι η σχολή μου αλλά οι πράξεις μου έδειχναν οτι είχα προτεραιότητα το χάντμπολ.Αυτό άργησα να το καταλάβω και να το κουμαντάρω.

Κακαβαλάδης: Μετά το Πανόραμα αποφασίζεις να φύγεις εξωτερικό ,πως και το αποφάσισες να κάνεις αυτό το άλμα?

Κωστοπούλου: Μετά το Πανόραμα είπα να δοκιμάσω να φύγω και να αγωνιστώ στο εξωτερικό, γιατί μου είχαν γίνει και κάποιες προτάσεις κιόλας απο κάποιες ομάδες του εξωτερικού όπως απο την Γερμανία, Νορβηγία ,κ.α. Και πήρα την απόφαση να πάω στην Τουρκία μιας που είναι και πιο κοντά στην Ελλάδα,η ομάδα που μου έκανε την πρόταση ήταν στην Α1 στο πρωτάθλημα της Τουρκίας και είπα να πάω εκεί.

Κακαβαλάδης: Σε ποια ομάδα πήγες?

Κωστοπούλου: Στην Ουσμανταζι.

Κακαβαλάδης: Τελικα τι έγινε και δεν αγωνίστηκες?

Κωστοπούλου: Πηγαίνω εκεί και ξεκινάω κανονικά την προετοιμασία με την υπόλοιπη ομάδα και ξαφνικά προέκυψαν κάποια θέματα επειδή ήμουν αθλήτρια της Εθνικης. Το πρόβλημα ήταν οτι επειδή ήμουν παίχτρια της Εθνικής και προσπάθησαν να με πάρουν ως παίχτρια εθνικής τους δημιούργησε θέμα αυτό. Και αυτό έγινε γιατί έπρεπε η χώρα με την οποία αγωνίζομουν και εκπροσωπούσα έπρεπε να ανήκει στις πρώτες 30 στην παγκόσμια κατάταξη. Η Ελλάδα τότε ήταν στην 31η θέση στην παγκόσμια κατάταξη στις γυναίκες και 29η στους άνδρες. Και έτσι δεν μπόρεσαν να με κρατήσουν.

Κακαβαλάδης: Κάνεις την προετοιμασία και ξαφνικά γένετε όλο αυτό και μαθαίνεις οτι δεν θα μπορέσεις να παίξεις και αναγκαστηκά φεύγεις. Το μετά σε άγχωσε καθόλου?

 Κωστοπούλου: Κοίτα να δεις γίνετε όλο αυτό και γυρνάω στην Ελλάδα και επειδή ήταν αρχές Σεπτέμβρη δεν μπορούσα να πάρω μεταγραφή γιατί είχε λήξει η μεταγραφική περίοδος.Βγήκα λίγο off αλλά δεν το έβαλα κάτω,ξεκίνησα να προπονούμαι μόνη και μετά ενσωματώθηκα στις προπονήσεις του ΠΑΟΚ. Μου κάνανε και πρόταση να ενσωματωθώ κανονικά στην ομάδα απο τον Ιανουάριο που άνοιγε η μεταγραφική περίοδος.Αλλά εγώ δεν δέχτηκα γιατί με είχε πειράξει αρκετά όλο αυτό που είχε προηγηθεί και αποφάσισα να χαλαρώσω εκείνη την χρονία,γιατί είχα φύγει απο μέσα Ιουλίου στη Τουρκία και κάναμε αρκετή προετοιμασία.Στην πορεία ξεκίνησα να κάνω προπόνηση με τον Άρη που τότε ήταν Α1, και μετά πήρα μεταγραφή εκεί.

Κακαβαλάδης: Ενώ σε προσεγγίζουν και ο ΠΑΟΚ και ο ΑΡΗΣ τι σε έκανε να διαλέξεις να πας στον ΆΡΗ?

Κωστοπούλου: Διάλεξα τον Άρη γιατι ήταν οι φίλες μου εκεί και αυτό με βοήθησε κάπως να διαλέξω πιο εύκολα.Αλλά πέρα απο αυτό είχα δεί και ρόρστερ του ΠΑΟΚ έχει συμπληρωθεί και οτι είναι φουλ,πας σε μια πιο μικρή ομάδα θα έχεις πιο πολύ χρόνο συμμετοχής.Κυρίως αυτοί οι δύο λόγοι με έκαναν να πάω στον Άρη.

Κακαβαλάδης: Για πόσο καιρό αγωνίστηκες στον Άρη?

Κωστοπούλου: Για μισή σεζον,δηλαδή απο τον Ιανουάριο που άνοιξε η μεταγραφική περίοδος μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος.

Κακαβαλάδης: Τελείωνει η σεζόν και λύνεις την συνεργασία σου με τον Άρη. Οι επόμενες κινήσεις για το μέλλον??

Κωστοπούλου: Με το που φεύγω απο τον Άρη στο τέλος της αγωνιστηκής περιόδου γυρίζω στην ομάδα του Πανοράματος για την σεζόν ’18-’19. Ξεκινάμε προετοιμασία με το Πανόραμα και πως μου έρχεται δήλωσα συμμετοχή σ΄ενα παιχνίδι στο Nomads. Με το πέρασμα των ημερών με πήραν τηλέφωνο για να κατέβω στην Αθήνα για να γίνει σιγά σιγά η διαδικασία που έπρεπε (casting , κ.α.).Κάποια στιγμή σε ανύποπτο χρόνο χτυπάει το τηλέφωνο και είναι απο την παραγωγή και με είπαν οτι με πήραν.Εγώ εκείνη την στιγμή πέταξα την σκούφια μου και λέω εκείνη ποιό χάντμπολ και έφυγα απο την ομάδα.Το παιχνίδι ήταν για τρεις μήνες και μπορούσα να πάρω μεταγραφή τον Ιανουάριο,άσχτετα που δεν το σκεφτόμουν το μετά.

 Κακαβαλάδης: Πάς στο παιχνίδι τελειώνει και γυρνάς,πως ήταν το μετά ?Το ρωτάω αυτό,γιατί πριν φύγεις για το NOMADS ξεκίνησες προετοιμασία με μία ομάδα και λίγο πριν ξεκινήσει η αγωνιστική περίοδος τους λες,οτι πρέπει να φύγω για ένα διάστημα γι αυτους τους λόγους,και πως το αντιμετοπίσανε?

Κωστοπούλου: Κοίτα να δείς,εγώ δεν θα έφεγα για όλη την αγωνιστηκή περίοδο και το ξέρανε.Απλά όπως ήταν φυσιολογικό δεν τους ήταν ευχάριστο αυτό αλλά όπως και να ‘χει ήξερα οτι γυρνόντας δεν θα υπάρχει κάποια συνέχεια μεταξύ μας.Και αυτό το ήξερα γιατί πριν φύγω,γιατί όταν τους το είπα  ότι πρέπει να για ένα διάστημα πρέπει να είμαι απών ο προπονητής μου δεν μου μίλησε με τα καλύτερα λόγια τότε. Ε και όταν γύρισα αυτός ήταν ο λόγος που δεν γύρισα στην ομάδα του Πανοράματος,γιατι δεν δέχομαι απο κανέναν να μου μιλάει έτσι και να με ούτε να με προσβάλει γιατι ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του. Και ίσα ίσα εγώ ήμουν αυτή που γύρισε και είπε οτι τον Ιανουάριο θα είμαι πίσω και θα βοηθήσω όσο μπορώ να κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνετε .Γιατί δεν πηγαίναμε και double, να ξέρουμε τι μας γίνεται .Αλλά όταν ένας μεγάλος άνθρωπος και συν οτι είναι και προπονητής, σου στέλνει κάποια μηνύματα και σου μιλάει με αυτόν τον τρόπο και γω έχοντας και μια αξιοπρέπεια χωρίς μαλώματα  γιατι δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος είπα μέχρι εδώ. Ούτε εκατομμύρια έπαιρνα απο κεί για να τους παρακαλέσω αλλά όπως και να χει η αξιοπρέπεια δεν εξαγοράζεται.

 Κακαβαλάδης: Γυrίζεις από NOMADS ,έχει προηγηθεί και το σκηνικό που προανάφεραμε με το Πανόραμα και στα μέσα της χρονιάς μένεις χωρίς ομάδα. Σε προβλημάτισε καθόλου αυτό?

Κωστοπούλου: Να σου πω την αλήθεια αφού γύρισα μετά από λίγο με προσέγγισε ο ΠΑΟΚ και πιο συγκεκριμένα ο κύριος Δημητρούλιας (που είναι τωρα προπονητής της ΑΕΚ).Κάναμε μια συζήτηση μου είπε ότι με θέλει στην ομάδα για τα υπόλοιπο της σεζόν και ίσως για την επόμενη χρονιά και έτσι είπα το ¨οκ¨ .Αλλά υπήρχε ένα θέμα,το δελτίο μου άνοικε στην Νέα Ιωνία που όμως δεν ήθελε να πάω στον ΠΑΟΚ και ήθελε να γυρίσω στο Πανόραμα,εγώ όμως δεν θα πήγαινα με αυτά που είχαν προηγηθεί με τον προπονητή του Πανοράματος. Και πήγα στην Νέα Ιωνία πήρα το δελτίο μου μιας που το δικαιούμουνα γιατί ήμουν ήδη 8χρόνια στην ομάδα και άνω τον 28ετών.Να σε πω δεν ήθελα να το πάρω γιατί μου είχαν φερθεί πολύ καλά τόσα χρόνια,αλλά το έκανα αναγκαστηκά γιατί δεν με άησαν περιθώρια. Που να πήγαινα να παίξω στην τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος στα 23 μου? Για ποιο λόγω?

Κακαβαλάδης: Με το που πάς βάζεις το δικό σου λιθαράκι στην ομάδα και κερδίζεται το double,μετά από καιρό έρχονται δυο μετάλια μιας που κερδίζεται κύπελο και πρωτάθλημα μαζί. Πως ένιωσες που μετά από καιρό ήρθαν ξανά οι επιτυχίες και στο τέλος της χρονιάς βραβευτήκατε εις διπλούν γι αυτό?

Κωστοπούλου: Η αλήθεια είναι πως δεν το βίωσα όπως το ήθελα «Σωστά» αν με επιτρέπεται η έκφραση, γιατί όταν γύρισα από το παιχνίδι δεν ήμουνα καλά σωματικά αλλά ούτε ψυχολογικά. Να φανταστείς έκανα προπόνηση έκλαιγα δεν μπορούσα να το ελένξω. Όχι ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα απλά από την καταπόνηση που είχαμε από το παιχνίδι ή που δεν τρώγαμε κρέας, οι συνθήκες το περιβάλλον , είχε αλλάξει όλος μου ο οργανισμός με το πώς δουλεύει και η ψυχολογία μου. Και λόγο αυτού δεν ήξερα κατά πόσο ήτανε εντάξει που πήγα σε μια ομάδα που έκανε διπλές προπονήσεις σε μια μέρα δηλαδή πάνω από τέσσερις ώρες ημερήσιως. Φαντα σου μέσα στην εβδομάδα μπορεί να κάναμε τρεις πρωινές και να βγαινε τέσσερις ώρες την μέρα. Μπήκα κατευθείαν σε ένα περιβάλλον που ήταν πάρα πολύ ανταγωνιστικό, γιατί όλες οι αθλήτριες που ήταν εκείνη την χρονιά στον ΠΑΟΚ ηταν στο τοπ τους, ενώ εγώ ήθελα δρόμο ακόμα. Τις έβλεπα να τρέχουν να υπερτερουν σε κάποια πράγματα και έλεγα ¨δεν μπορώ¨δεν είχα το κουράγιο να πω να προσπαθήσω στις αρχές . Μετά ο οργανισμός μου επανήλθε προς το τέλος Απρίλιο Μάιο, και ήμουνα καλύτερα αλλά στην αρχή δεν ένιωθα καθόλου καλά.

Κακαβαλάδης: Θέλω να με πεις το πρώτο παιχνίδι που είχες παίξει γενικά στο χάντμπολ με την ομάδα που είχες ξεκινήσει αλλά και με την εθνική (αν τα θυμάσαι) και πως αισθάνθηκες.

Κωστοπούλου: Όσο αφορά το παιχνίδι που είχα πρώτο παίξει με την ομάδα που ξεκίνησα τον Ορφέα το θυμάμαι,είχαμε πάει σε ένα τουρνουά στην Προσουτσάνη Δράμας.Εκεί ήταν ο πρώτος μου αγώνας και θυμάμαι οτι είχα φάει μια μπουνιά στο κέφαλι απο μια αντίπαλο και είχα ξαφνιαστεί πάρα πολύ,γιατί μόλις είχα έρθει και απο το βόλλει και δεν ήξερα οτι επιτρέπονται τέτοια χτυπήματα. Και λεώ αφού είστε έτσι και θέλετε να παίξετε έτσι κάνενα πρόβλημα ας παίξουμε έτσι,και αυτό μου φάνηκε περίεργο στην αρχή γιατί μέχρι τότε νόμιζα οτι μπορείς να χτυπήσεις τον αντίπαλο αλλά “απαλά” χωρίς πολύ δύναμη για να τον πονέσεις. Όσο αφορά με την εθνική ο πρώτος μου αγώνας ήτανε στην Πολωνία με την Εθνική Ουγγαρίας στα προκριματικά του Ευρωπαικού,απλά δεν θυμάμαι ακριβώς αν ήταν ο πρώτος μου αγώνας γιατί είχαμε παίξει τρείς με τέσσερης αγώνες. Απο αυτόν τον αγώνα θυμάμαι οτι ο προπονητής μου με είχε βάλει να μαρκάρω που με περνούσε τρία κεφάλια και στον αγώνα χοροπηδούσα για να την φτάσω το χέρι. Δεν φτάνει που με παιρνούσε σήκωνε και το χέρι και ήταν λιγάκι άστα να πάνε γιατι ήταν και 1,90 περίπου και ο προπονητής μου έκανε αυτή την επιλογή γιατί ήμουν και γώ ψιλή αλλά δύσκολα τα πράματα. Αυτές είναι οι πρώτες μου αναμνήσεις απο τα πρώτα μου παιχνίδια.

Κακαβαλάδης: ‘Οταν είπες ξεκινάω  βρίσκεις την ομάδα και γίνεσε μέλος της και ακούς τον προπονητή σου να σου λεει “Αθηνά ετοιμάσου μπαίνεις” θυμάσαι το πρώτο συναίσθημα?

Κωστοπούλου: Αυτό που ένιωθα σίγουρα ήταν μια μεγάλη χαρά,αλλά σίγουρα αυτό που θυμάμαι απο τότε κυρίως είναι μια φωνή που μου έλεγε σε μόνιμη βάση “ΣΟΥΤΑΡΕ,ΣΟΥΤΑΡΕ”. Και όλο αυτό κάπως άρχιζε να γίνεται φόβος και δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ,αλλά όταν έχεις μια αθλήτρια μέσα που είναι 1,80 ε ποια θα σουταρει?Το playmaker που είναι 1,60-1,65?Το inter θα σουτάρει,αλλά έβλεπα οτι σε κάποιες ομάδες δεν μοιράζαν την μπάλα και ήταν της νοοτροπίας  “εγώ θα σουτάρω,εγώ θα βάλω γκολ,εγώ θέλω να σκοράρω”. Και αυτό εμένα άρχιζε να μην με αρέσει αυτό το πράγμα,οπότε για μένα δεν περίσευε χρόνος να σουτάρω.Μπορεί να έκανα δύο σουτ σε ένα ημίχρονο που είναι πολύ λίγα και να μην τα έβαζα και στεναχωριόμουν και να έλεγα “α δεν μπήκανε”.Ενώ ένας σουτέρ πρέπει να κάνει τουλάχιστον 15 σουτ σε ένα παιχνίδι και εγώ έκανα δύο και έλεγα “πωω δεν μπαίνουν ας πάει η πιο κοντή να τα βάλει”.Και κάπως έτσι άρχισα να το κάνω βίωμα μου αυτό με συνέπεια να είμαι ένα inter και να μη σουτάρει,γιατί παίρνει ο άλλος την μπάλα και όποιος θέλει ας βάλει γκολ δεν πειράζει.Και αυτ’ο ήταν κάτι που δεν με άρεζε.

Κακαβαλάδης: Τελειώνεις με το σχολείο και παιρνάς Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ήταν η σχολή που ήθελες?

Κωστοπούλου: Ναι ήταν η σχολή που ήθελα να πάω,είχα ξανά δώσει και πιο πάλια πανελλήνιες και με τα μόρια που είχα ως αθλήτρια αλλά και με τους βαθμούς που είχα βγάλει παιρνούσα και σε άλλες σχολές. Αλλά η διοίκηση Επιχειρήσεων ήταν κάτι που με άρεζε και ήθελα να πάω και γι αυτό ξανά έγραψα και έβαλα τα δυνατά μου και πέρασα εκεί.

Κακαβαλάδης: Η διοίκηση επιχειρήσεων είναι μια απαιτητική σχολή όπως και το χάντμπολ μπορούσαν να συνδιαστούν?

Κωστοπούλου: Το καλό με αυτή τη σχολή είναι ότι δεν είχαμε υποχρεωτικά μαθήματα που να λες ότι στις τρείς απουσίες κώβεσαι όπως σε άλλες σχολές. Το αρνητικό ήταν οτι ερχόμουν σε αντιπαράιθεση και με τους προπονητές μου λόγο προπονήσεων και την περίοδο της εξεταστικής. Ένα παράδειγμα είναι τον Σεπτέμβρη που έχουμε διπλές προπονήσεις εγω έδινα μαθήματα και αυτό ήταν ένα μικρό θέμα λόγο χρόνου. Και αυτό γινόταν γιατί μπορεί κάποια προπόνηση να έπεφτε πάνω σε ώρα που έγω έπρεπε να δώσω μάθημα στη σχολή,και το ίδιο θέμα είχα και τον Ιανουάριο που έιχα πάλι εξεταστική. Αυτό γινόταν στην αρχή,τώρα όσο μεγαλώνω κατάλαβα ότι κάποια μαθήματα αν δεν τα παρακολουθήσεις δεν μπορείς να τα περάσεις,και αυτό γιατί κάποια πράγματα αν δεν στα εξηγήσει ο καθηγητής εκίνη την ώρα θα δυσκολευτής στην πορεία να τα καταλάβεις. Κι έτσι μου είχαν μείνει κάποια μαθήματα και έλεγα “τώρα γιατί μου μείνανε αυτά τα μαθήματα” και έτσι κατάλαβα οτι έπρεπε να πηγαίνω να τα παρακολουθώ απο κοντά. Ευτυχώς βρήκα μια μέση λύση και αυτό με βοήθησες να βρω μια εσωτερική ηρεμία. Είχα πει στον εαυτό μου οτι άμα κάνεις δύο πράγματα αυτό θα κοστίσει,γι αυτο πρέπει να θυσιάσεις κάτι για να κάνεις κάτι άλλο και αυτό ισχυεί σε όλους τους τομείς της ζωής.Αλλά όταν το θέλεις πολύ για τον εαυτό σου πρέπει να βρείς μια λύση και να το κάνεις.

Κακαβαλάδης: Έχεις παίξει στο Πανόρομα,στην ΟΦΝ Ιωνίας ,στον Παοκ και στην Εθνική Ελλάδος,θα θελα να με πείς τι έχεις κερδίσει απο την κάθε ομάδα.

Κωστοπούλου: Φυσικά και εχω κέρδισει γιατί θέλωντας και μη κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις,ας πουμε ένα από αυτά που μου έχει μείνει είναι,οτι όσο ταλέντο και αν είσαι αν δεν δουλέψεις δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα θέλωντας και μη. Ενώ κάποιος άλλος που μπορεί να μην είναι ταλέντο αλλά δουλεύει μπορεί να σε ξεπεράσει.Αυτό είναι ένα απο τα πράγματα που το έχω καταλάβει και το πήρα λίγο πολύ απ’ όλες τις ομάδες που πέρασα. Το άλλο που έχω καταλάβει είναι οτι υπάρχουν αδικίες στην ομάδα καλώς ή κακώς μπορεί να “αξίζεις” να παίξεις και να έχεις περισσότερο χρόνο απο μια άλλη αθλήτρια και να μη σου δίνεται αυτός ο χρόνος. Στην αρχή αυτό με ενοχλούσε αλλά κατάλαβα οτι έτσι και στην ζωή και στην δουλεία,παντου,και οτι δεν σου έρχονται τα πράγματα οπώς τα θέλεις “στρωμενα”. και δεν είναι και στο χέρι σου. Και επειδή και αυτά ειναι μέσα στο πρόγραμα οφείλεις να τα διαχειριστής. Φυσικά και επειδή θέλει χρόνο αυτό για να γίνει,γιατί όταν είσαι 20χρονών νομίζεις οτι τα ξέρεις όλα και νομίζεις οτι μπορείς να διαχειρίστης όλες τις καταστάσεις όπως θέλεις. Κάποια πράγματα ή καταστάσης αν δεν τις ζήσεις ή αν δεν φτάσεις σε μια ηλικία για να μπορείς να κανεις και μια ανασκόπιση και να δείς πως ζούσες τότε και πως ζείς τώρα και πως τα αντιμετόπιζες τότε και πως τώρα.

Κακαβαλάδης: Έχεις φίλες μέσα απο αυτόν τον χώρο??

Κωστοπούλου: Όταν περνάς αρκετό χρόνο με κάποιον μέσα στο γήπεδο,αναγκαστίκα δένεσαι γίνεσαι φίλος με τον άλλον. Τώρα σε τι κατιγορία είναι αυτή η φιλία το δείχνει ο χρόνος,γιατί υπάρχουν πολλές κατηγορίες σχέσεων. Παράδειγμα αν είμαστε με μια κόπελα στην ίδια ομάδα και ξαφνικα αλλάξουν οι δρόμοι μας και συνεχίσουμε να μιλάμε αυτό είναι συμαντικό γιατί άσχετα που δεν μας συνδέει κάτι αλλά συνεχίζουμε. Μπορώ να πω οτι ναι έχω κάνει κάποιες φίλες μέσα απο αυτόν τον χώρο.

Κακαβαλάδης: Η πιο δύσκολη/άσχημη στιγμή σου μέχρι τώρα και η πιο ευχάριστη??

Κωστοπούλου: Θετικά υπάρχουν αρκετά για να σε πώ αλλά αυτο που μου είχε μείνει πιο πολύ ήταν η κατάκτηση του πρώτου μεταλίου,όπωςς και στους περισσότερους αθλητές τους μένει αυτό.Για μένα ήταν και σε μια ηλικία που ήμουν έφηβη ακόμα ήταν και οι γονείς μου (που ακόμα έρχονται φυσικά) βγάζαμε φωτογραφίες και όλα τα σχετικά που γίνονται σε τέτοιες περιτπώσεις .Αλλά σε εκείνη την ηλικία ξέρεις πως είναι μπορείς να καυχηθείς και λιγάκι στο σχολείο ή εξω γενικά να σε πουν και οι καθηγητές μπράβο. Όσο αφορά τις άσχημες δεν έχω κάτι να πω,γιατι δεν έχει γίνει κάτι τόσο “μεγάλο” για να πω οτι με ενόχλησε τόσο πολύ μικρές στιγμές τέτοιες ενοχλητικές είχα φυσικά όπως όλοις μας αλλά δεν ήταν κάτι που να με ενόχλησε τόσο πολύ ώστε να το αναφέρω.

Κακαβαλάδης: Για ένα νέο κορίτσι που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στο χάντμπολ τι θα του συμβούλευες?

Κωστοπούλου: Εγώ αυτό που έχω να τους πώ είναι οτι όποιο άθλημα και να ξεκινήσουν,πρώτα να κοιτάνε τα μαθήματα τους και μετά τον αθλητισμό..Γιατί πρώτα είναι να παίρνουν κάποιες βάσεις απο κεί και μετά απο όλα τα χωρίς να εννοώ πει ότι είναι απαραίτητο να παιρνάς απαραίτητα σε μια σχολή. Απλά ο τρόπος που σκέφτεσαι εξαρτάται πάρα πολύ απο το πόσο διαβάζεις και το τι διαβάζεις φυσικά, και πέρα απο τα βιβλία του σχολείου καλό είναι να διαβάζουν και εξωσχολικά βιβλία. Τουλάχιστον αυτά έκανα εγώ και με βοήθησαν,και αυτό σε βοηθάει γενικά γιατί και οι γονείς μας δεν τα ξέρουν όλα και μπορεί να μην είναι και οι καλύτεροι στμβουλάτορες και να κάνουν και κάποια λάθη. Τα παιδία επειδή τους έχει σαν πρότυπο τους ακούει συνήθως,αλλά καλό είναι να έχει και μια πιο προσωπική γνώμη. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουν για να μπορούν άυριο μεθαύριο να μιλήσουνε να μπορούν να τοποθετιθούν και να γίνουν πρώτα ισχυρές προσωπικότητες και μετά αθλήτριες. Γιατί είναι πιο συμαντικό να είσαι άνθρωπος και μετά να είσαι καλώς σε αυτό που κάνεις οτιδήποτε και αν είναι.

Κακαβαλάδης: Ο κόσμος στηρίζει το γυναικείο χαντμπολ?

Κωστοπούλου: Δεν θα το έλεγα,είναι κάποιο που έρχονται γιατί τους αρέσει αυτή η βαβούρα του γηπέδου ή γιατί υποστηρίζουν τον ΠΑΟΚ,είναι οπαδοί που πέρα του ποδοσφαίρου είναι οπαδοί και σε άλλα αθλήματα και τους αρέσει. Έχω παρατηρήσει οτι μερικοί δεν ξέρουν και δεν το καταλαβαίνουν το χάντμπολ,οπότε είναι λίγο περίεργο. Αλλά βλέπω οτι έρχονται και πολλοί γονείς που ξέρουνε και θέλουν να δούνε τα παιδιά τους και όχι γιατί είναι φανατικοί οπαδοί. Αλλά στην Ελλάδα δεν θεωρώ ότι είναι ένα απο τα δημοφιλή αθλήματα.

Κακαβαλάδης: Πιο πρίν είπες οτι μερικά χρόνια πριν  είχες συμμετάσχει στο τηλεοπτικό παιχνίδι επιβίωσης Nomads 2,πως και πήρες αυτή την απόφαση?

Κωστοπούλου: Να σε πω την αλήθεια πραγματικά το θεώρησα τύχη,γιατί δεν είμαι απο τα άτομα που κυνηγλαω τα ριάλιτι γιατί άμα θέλω κάτι να το κάνω θα το κάνω δηλαδη π.χ. αν θέλω να πάω στο next topo model θα πάω δεν με ενδιαφέρει η γνώμη του άλλου. Το NOMADS δεν το κυνηγούσα  να δω που έχει να δηλώσω συμμετοχή  για να πάω,δεν με έννοιαζε έτυχε. Ήμουν με την γιαγιά μου στο σπίτι και το έβαλε στην τηλεόραση στις δυο το βράδυ και έλεγε συχνά “ζήσε την εμπειρία και ζήσε την εμπειρία” και γω όπου ακούσω εμπειρία τρέχω(γέλια).Ε δήλωσαα και γω για να ζήσω την εμπειρία και την επόμενη μέρα με πήραν τηλέφωνο για την πρώτη επαφή,ε και λέω αφου πήραν εμένα θα πήραν και τους άλλους.Ε και μετά ξανά έγινε και δευτερη επαφή για ένα ακόμα κάστινγκ και ακολούθησαν και άλλα σιγά σιγα μετά έλα για εξετάσεις στο νοσκομείο,μετά αθλητικές,μετά ψυχομετρικές, Εγώ εκείνη τη στιγμή άρχισα να χαίρομαι και μετά το ήθελα πάρα πολυ να ζήσω αυτή την εμπειρία γιατί τηλεόραση δεν βλέπω και τρώει πάρα πολύ ασχέτως που λόγω του αθλητισμού δεν μου φαίνεται.Το παιχνίδι θα με έκανε να ξεφύγω απο αυτά που είμαι απο τα πιστεύω μου και να δω πως θα μπορώ να το διαχειριστώ.Γιατί άλλο είναι να σε νευριάζει κάποιος και να έχεις φάει και αλλίως είναι να σε νευριάζει και να σαι νυστικός. Το έζησα στο έπακρον γιατί έφτασα και μέχρι τον ημιτελικό και θα πώ οτι έμαθα αρκετά πράγματα και είναι μια απο τις πιο πολύτιμες εμπειρίες μου.

Κακαβαλάδης: Αφότου δήλωσες και ο,τι γίνει έγινε και σε παίρνουν τηλέφωνο και σε λέν οτι είσαι μέσα στην 20 πως ένιωσες?

Κωστοπούλου: Έκλαψα απο την χαρά συγκινίθηκα που αυτό είναι πολύ σπάνιο,μου ανέβηκε η αδρεναλίνη ήταν σαν να ήμουν ήδη εκεί. Φαντάσου με μιλούσαν στο τηλέφωνο και με έβλεπα ήδη στην ζούγκλα να τρέχω. Δεν το πίστευα γιατί το ήθελα τόσο πολύ,και πάντα όταν κάτι το θέλεις τόσο πολύ και το έχεις είναι κάτι που κάνουν οι ενέργιες του σύμπαντος και στο προσφέρουν απλόχερα,και γω όλο το καλοκαίρι αυτό σκεφτόμουν πόσο το θέλω.

Κακαβαλάδης: Οι δικοί σου πως το πήραν όταν τους το ανακοίνωσες?

Κωστοπούλου: Οι δικοί μου εξαρχής με έλεγαν που θα πας εκεί και τι θα κάνεις και γω τους έλεγα οτι είναι μια εμπειρία που θέλω να ζήσω  γιατί θα τρέχουμε μέσα στην ζούγκλα θα αγωνιζόμαστε για το φαί και άλλα τέτοια. Εντάξει τους το πα μια τους το πα δυο το πήρανε απόφαση και άρχιζαν να το πιστεύουν πιο πολύ απο μένα (γελια).

Κακαβαλάδης: Σε παίρνουν τηλέφωνο και σε λένε Αθηνά ετοιμάσου φεύγουμε,το διάστημα που θα έλειπες σε έβαλε καθόλου σε σκέψεις ,οτι θα άφηνες κάποια πράγματα πίσω όπως στο χάντμπολ και η απουσία σου σε άφηνε λιγο πίσω??

Κωστοπούλου: Να σε πω την αλήθεια οχι καθόλου,για αρχικά σκέφτηκα ότι είμαι σε σχετικά μικρή ηλικία και το σώμα προσαρμόζεται εύκολα, δηάδη δεν είμαι π.χ. 40 χρονων να πώ ωχ πως θα λείψω τώρα και πως θα προσαρμοστώ μετά ξανά στο χάντμπολ.Οπότε αυτό το είχα σκεφτεί στην αρχή και είπα θα δυσκολευτώ λιγακί στην αρχή αλλα θα επανέλθω σιγά σιγά.Γιατι όταν έχεις ξεκινήσει απο τα οχτω σου να παίζεις μένει αυτο στο σώμα και είναι κάπως πιο κομπλέ και επανέρχεται. Όσο αφορά αν σκέφτηκα εκεί τι θα αντιμετωπίσω σε καμία περίπτωση κάθε μέρα έβλεπα συνέχεια κάτι καινούριο. Δεν ήξερα πως να το αντιμετοπίσω έλεγα αποκλείται να πετύχει αυτό,ερχόταν η επόμενη μέρα και έλεγα οκ πάμε τώρα με αυτό και βλέπουμε. Ένα απο τα πράγματα που με πείραξε πολύ ήτανε που έκανα χριστούγεννά χωρίς τους δικούς μου,ήτανε κάτι που δεν το είχα κάνει ποτέ μέχρι τότε, και έκανα με κάποιους άγνωστους και για μένα επείδη μέναμε όλοι μαζί δεν σήμαινε οτι είμαστε και γνωστοί και φίλοι. Με κάποιους δεν ήθελα να κάνω παρέα και να τους βλέπω όπως και εκείνοι απο την πλευρά τους νιώθαν το ίδιο ήτανε αμφίδρομα τα συναισθήματα. Με πείραζε που στόλιζα ένα δένρο στην άμμο με το μαγιό και δεν ήταν όπως τα είχα συνηθίσει, δηλαδή με τα μελομακάρονα τους κουραμπιεδες τους δικούς μου να τραγουδησουμε να μαλώσουμε να πειραχτούμε μεταξύμας να φάμε.

Κακαβαλάδης: Φεύγοντας απο το παιχνίδι είχατε μια αναγνωρισημότητα,πως ήταν για σένα αυτό?

Κωστοπούλου:  Η αναγνωρισημότητα υπήρχε μετά απο το παιχνίδι σε ένα μικρό βαθμό αλλά δεν ήταν αυτό που αναζητούσα απο το παιχνίδι,εγώ πήγα για το αγωνιστηκό κομμάτι να έρθω αντιμέτοπη εγώ με τον εαυτό μου.

Κακαβαλάδης: Μετά απο το παιχνίδι είχε καμία προσεγκυση απο την τηλεόραση να παρουσιάσης ή να είσαι σε ένα πάνελ ?

Κωστοπούλου: Η αλήθεια είναι οτι δεν ενδιαφέρθηκα κιόλας,υπήρχαν κάποια τηλέφωνα και απο άλλα κανάλια αλλά δεν ήταν κάτι ξεκάθαρο. Τότε για μένα πιο σημαντικό ήταν να τελείωσω την σχολή μου και μετά να κάνω κάτι άλλο.

Κακαβαλάδης: Κάποια δημοσιεύματα μετά το παιχνίδι αφήναν την υπόνοια οτι ήσασταν “μαζί” με έναν συμπαίχτη σου απο το Nomads,ισχυέ?

Κωστοπούλου: Λογικά αναφέρεσαι στον Δήμο Χαριστέα,όχι δεν ήμασταν ζευγάρι απλά ήμασταν καλοί φίλοι.Γιατί ταιριάξαμε απο την αρχή του παιχνιδιού ήμασταν και στην ίδια ομάδα και ήταν ένας άνθρωπος που με βοήθησε μέσα στο παιχνίδι,γιατί ήταν και μεγαλύτερος απο μένα και κάποιες καταστάσεις μπορούσε να τις χειριστεί καλύτερα απο εμένα.Ήταν πολύ όριμος και ένιωθα πολλή τυχερή που είμασταν στην ίδια ομάδα και ανταλάξαμε και κάποιες απόψης και κάναμε και κάποιες συζητήσεις εκτενέστερα. Με βοήθησε πάρα πολύ δεν το κρύβω αλλά ήμασταν μόνο φίλοι.

Κακαβαλάδης: Απο τότε που τελείωσε το παιχνίδι έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια κάνετε ακόμα παρέα??

Κωστοπούλου: Η αλήθεια είναι οτι έχουμε χαθεί λιγάκι,γιατί αυτός μένει στις Σέρρες και γώ Θεσσαλονική και μου φαίνεται λίγο λογικό.Γιατί επείδη πας σε έναν ριάλιτι δεν σημαίνει οτι κάνεις παρέες για πάντα αλλά πέρα απο αυτό και με τους ανθρώπου που έχεις παρτίδες εκεί χάνεσαι λιγάκι μετά γιατί σε τρώει η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις.Αλλά μια φιλία άμα είναι να αντέξει και πέρα απο αυτό που σας ενώνει εκείνη την περίοδο θα αντέξει.

Κακαβαλάδης: Πες μας λίγο την καθημερινότητα σε αυτόν τον καιρό που ήσουν καρανίνα.

Κωστοπούλου: Έκανα οτι έκανε μια μέση Ελληνιδα νοικοκυρά-αθλήτρια,καθάριζα,μαγείρευα,έκανα γυμναστική,έπαιζα παιχνίδια και διάβαζα.Τόσο μαγείρεμα δεν έχω ξανα κάνει στην ζωή μου .

Κακαβαλάδης: Προπόνηση κάνατε ατομικά,ακολουθούσατε δικό σας πρόγραμμα ή κάποιο πρόγραμμα που σας είχε δώσει ο ΠΑΟΚ?

Κωστοπούλου: Ναι κάναμε ατομική αναγκαστικά,ναι το πρόγραμμα μας στο έδινε η ομάδα κάθε βδομάδα .

Κακαβαλάδης: Γενικά πως σου αρέσει να περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο?

Κωστοπούλου: Κοίτα να δεις κάθε μέρα έχω προπόνηση ταυτόχρονα και κάποια μαθήματα με την σχολή,αλλά όταν βρίσκω ελεύθερο χρόνο με αρέσει να βλέπω ταινίες κυρίως στο σινεμά που μου αρέσει πολύ και ειδίκα και αυτάπου το πλαισιόνουν ντορίτος ποπ κορν και τα σχετικά.Μετά ασχέτως που δεν είμαι και πολύ φαν πηγαίνω μια βόλτα στα μαγαζιά,και προσπαθώ να βλέπω συχνά τους φίλους μου και τον φίλο μου .

Κακαβαλάδης: Τα σχέδια για το μέλλον??

Κωστοπούλου: Το βασικό για μένα είναι να τελείωνω τη σχολή μου του χρόνου και μετά να μπώ σε μια σχολή για να κάνω το μεταπτυχιακό μου που θέλω πολύ να κάνω. Εννοείται οτι θέλω να συνεχίσω να κάνω το χάνμπολ και να το κάνω παράλληλα με την σχολή μου και να βρω μια δουλεία,γιατί καλώς ή κακώς στο χάντμπολ και ειδικά στο γυναικείο δυστηχώς δεν μπορεις να συντηρηθείς κσι να το κάνεις σαν μελοντικό εππάγγελμα. Και ένας απο τους λόγους είναι οτι ένας άντρας μπορεί να το κάνει μέχρι τα 35 του και ίσως να συντηρείαι υπάρχουν και άλλοι μισθοί .Τώρα μια γυναίκα αν έχει και στο πίσω μέρος του μυαλού της να κάνει παιδιά δεν μπορεί να ασχοληθεί μέχρι τα 35 της,δηλαδή μπορεί να κάνει παιδί στα 30 της και να σταματήσει. Τώρα πάλι αν δεν θέλει και πάλι παίζεις μέχρι 33 αντε 34 μετά σταματάς.Έιναι και απο τα αθλήματα που δεν παίρνεις κάποια ασφάλεια κάποια ένσημα δεν σου εξασφαλίζει κάτι πρέπει να το κάνεις έξτρα με την δουλεία .γι αυτό πρέπει να βάλεις τις βάσεις για να βρείς μια δουλεία γιατί δεν θα σου έρθει ουρανοκατεβατη.

 

Κακαβαλάδης: Η ανάκριση σου μόλις τελείωσε,θα ήθελα να σε ευχαριστήσω και να σε ευχηθώ ό,τι καλύτερο για το μέλλον.

Κωστοπούλου: Χαχα,και εγώ σε ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω τις ευχές.

 

 

Συνεντευξη της Αθηνάς Κωστοπούλου: Κακαβαλάδης Νικόλας

Φωτογραφικη επιμέλια : Κακαβαλάδης Νικόλας

COMMENTS

WORDPRESS: 0