Η Ρία Αδαμάκη αποκλειστικά στο Πάμε Αθλητικά μας ανοίγει την καρδιά της

HomeΠοδόσφαιρoΠΑΟΚ

Η Ρία Αδαμάκη αποκλειστικά στο Πάμε Αθλητικά μας ανοίγει την καρδιά της

Από τον Νίκο Κακαβαλάδη Η σημερινή συνέντευξη είναι πραγματικά άνοιγμα ψυχής από την μέχρι και πέρυσι ποδοσφαιρίστρια του ΠΑΟΚ Ρία Αδαμάκη. Η Ρί

Το είδαμε κι αυτό από την ΕΠΟ !!
Κρίσιμο 2ήμερο στην A Eθνική γυναικών !!
Φινάλε την Κυριακή του πρώτου γύρου Α΄ Εθνικής γυναικών

Από τον Νίκο Κακαβαλάδη

Η σημερινή συνέντευξη είναι πραγματικά άνοιγμα ψυχής από την μέχρι και πέρυσι ποδοσφαιρίστρια του ΠΑΟΚ Ρία Αδαμάκη.

Η Ρία μας μιλάει για όλα και πραγματικά μας καθύλωσε και την ευχαριστούμε.

Νίκος: Καλησπέρα Ρία και σε ευχαριστούμε πολύ που είσαι εδώ μαζί μας

Ρία: Καλησπέρα ας και εγώ σας ευχαριστώ

Νίκος: Ρία είσαι από το Ηράκλειο της Κρήτης, σωστά?

Ρία: Ναι σωστά

Νίκος: Πως ένα μικρό κορίτσι από την Κρήτη αποφασίζει ότι της αρέσει το ποδόσφαιρο και σε τι ηλικία?

Ρία: Δεν αποφάσισα νομίζω γεννήθηκα για να παίζω ποδόσφαιρο. Το είχα μέσα μου.

Νίκος: Σε ποια ηλικία είπες ότι θέλω να παίξω να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο??

Ρια: Γύρο στα 15 ήμουν που αποφάσισα να ασχοληθώ με το άθλημα , έψαχνα ομάδα κάτω στο Ηράκλειο, υπήρχε η Δόξα Ηρακλείου τότε αλλά κατέληξα να παίζω στον Εργοτέλη.

Νίκος: Τι είναι για σένα το ποδόσφαιρο??

Ρία: Για μένα το ποδόσφαιρο είναι έρωτας

Νίκος: Πήρες την απόφαση λοιπόν ότι σου αρέσει το ποδόσφαιρο και λες όταν θα δω να παίζουν θα χωθώ και εγώ. Θυμάσαι την πρώτη φορά που έπαιξες που ήταν στο σχολείο ή έξω στην γειτονιά? και ποσο δύσκολο για σένα ως κορίτσι ηταν να πείσες τα αγόρια είτε στο σχολείο είτε εκτός να σε βάλουν σε κάποια από τις ομάδες που κάνανε?? Και ποια ήταν η αντίδραση τους όταν τους το ζήτησες?

Ρία: Συνήθως στην γειτονιά στο σχολείο με τα αγόρια. Δεν δυσκολευόντουσαν να με βαζουν στην ομάδα. Αλλά η πρώτη  αντίδραση που ειχαν συνήθως όταν τους το έλεγα ότι θέλω να παίξω λεγανε “κορίτσι και θα παίξει ποδοσφαιρο?” Στην πορεία όταν σε βλέπουν να παίζεις αλλάζουν γνώμη αν το κατέχεις και λίγο.

Νίκος: Πως και πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο  γνωρίζοντας ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν είναι τόσο ευρέως γνωστό μιας που πλειοψηφία ασχολείται με το αντρικό ποδόσφαιρο σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης?

Ρία: Όταν ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο δεν πήγε εκεί το μυαλό μου, δηλαδή το πως το βλέπουν το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Αυτό που με ενδιέφερε εμένα ήταν να παίξω  ποδόσφαιρο, από εκέι και πέρα στην πορεία μαθαίνεις το τι γίνετε!!!!

Νίκος: Έχεις πει ότι έχεις ξεκινήσει από τις ακαδημίες του Δαίδαλου που ήταν μόνο αγόρια. Ήσουν το μόνο κορίτσι στην ομάδα? Αλήθεια πως ένιωθες που ήσουν ένα κορίτσι ανάμεσα σε τόσα αγόρια που έπαιζε μπάλα?

Ρία: Ισχύει ναι, ήταν μόνο αγόρια αλλά είχα και την κολλητή μου άρα δεν ήμουν το μόνο κορίτσι την δεδομένη στιγμή, άρα ήμασταν οι δυο μας. Το πήραν καλά τα παιδιά γιατί μας γνώριζαν οπότε δεν δυσκολευτήκαμε ιδιαίτερα, εντάξει το μόνο δύσκολο ήταν που είχαμε ξεχωριστά αποδυτήρια τα δυο κορίτσια, αλλά ενσωματωθήκαμε γρήγορα μέσα στην ομάδα αλλά δεν κράτησε πολύ γιατί έπρεπε να φύγουμε

Νίκος:  Η πρώτη σου ομάδα τυπικά ήταν ο Εργοτέλης, πως ένιωσες που ξαφνικά ήσουν μέλος αποκλειστικά μιας γυναικείας ομάδας?? (Μιας που μέχρι τότε έπαιζες μίξη με αγόρια). Πως και πήγες στον Εργοτέλη,με την βοήθεια κάποιου ή το έψαξες μόνη σου και είδες ότι ο Εργοτέλης έχει ομάδα γυναικεία και κατέληξες εκεί??

Ρία: Ναι ήταν ο Εργοτέλης ιδρύθηκε το 2002 εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα. Η ομάδα της καρδιάς μου. Σίγουρα ένιωθα καλύτερα που ήμουν σε μια ομάδα που ήταν πλήρως κορίτσια οπότε ήταν πιο εύκολο. Έτυχε από μια συζήτηση που είχα κάνει με μια κοπέλα τότε τουλάχιστον με τον προπονητή που υπήρχε τον κύριο Βαγγέλη Βουτσάκη και έτσι ιδρύθηκε η ομάδα δηλαδή. Από τρια τέσσερα κορίτσια έγινε η αρχή και μετά μεγάλωνε η ομάδα.

Νίκος: Ήταν δύσκολο να βρείτε και άλλες κοπέλες??

Ρία: Θεωρώ μαθεύτηκε γρήγορα σχετικά ότι ιδρύθηκε η ομάδα. Υπήρχαν πολλά κορίτσια που πέρασαν από την ομάδα, το θέμα είναι ποιές άντεξαν. Άντεξαν όσες ήταν τουλάχιστον, τότε ήταν εύκολο γιατί ερχόντουσαν από μόνες τους τα κορίτσια.

Νίκος: Πως ένιωσες όταν άκουσες τον προπονητή σου να σου λέει, “Ρία ετοιμάσου μπαίνεις”. Τι ένιωσες εκείνη την στιγμή θυμάσαι ?Θα θελα να με πεις αν θυμάσαι ποιός ήταν ο πρώτος σου αγώνας?

Ρία: Ήταν φιλικός αγώνας το πρώτο μου παιχνίδι με τον Εργοτέλη. Σκόραρα και δυο φορές οπότε δεν είχα ιδιαίτερο άγχος. Ίσα ίσα θα έλεγα ήθελα να παίζω τόσο πολύ ποδόσφαιρο που όλα πήγαν καλά.

Νίκος: Πήρες την απόφαση να ξεκινήσεις το ποδόσφαιρο. Ποιά ήταν η αντίδραση των δικών σου όταν τους είπες ότι θα ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο και ποία η αντίδραση των άλλων όταν τους έλεγες ότι παίζεις μπάλα? (Μιας που δεν ήταν και είναι και από τα αθλήματα που δεν θα ακούσεις συχνά από κοπέλα να στο λέει).

Ρία: Επειδή πήγαινα από μικρή για ποδόσφαιρο δηλαδή από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου με μια μπάλα στο πόδι είχα δείξει από μικρή ηλικία τα δείγματα. Ο μπαμπάς μου σίγουρα το πήρε πιο ζεστά γιατί ξέρει από ποδόσφαιρο ήταν και αθλητής του μπάσκετ. Η μητέρα μου δεν θα έλεγα ότι το πήρε και τόσο θερμά, της φάνηκε πολύ παράξενο να παίζει μια κοπέλα ποδόσφαιρο αλλά στην πορεία άλλαξε αυτό. Ίσα ίσα που το δέχτηκε και το αγάπησε κι εκείνη αλλά δεν έμαθε φυσικά ακόμα  αλλά δεν έχει καμία σημασία. Τους φαίνεται πολύ παράξενο ειδικά στην Ελλάδα που δεν είναι πολύ ανεπτυγμένο (το γυναικείο ποδόσφαιρο). Σίγουρα παραξενεύονται με μια κοπέλα που παίζει ποδόσφαιρο αλλά όπως είπα και πριν όταν βλέπουν μια κοπέλα να παίζει αλλάζει όλο αυτό, είναι να το κατέχεις και λίγο το άθλημα.

Νίκος: Πόσα χρόνια έπαιζες στον Εργοτέλη? Έχεις κρατήσει επαφή – φιλία με κάποια συμπαίκτρια σου από εκεί?

Ρία: Ήμουν περίπου 6 με 7 χρόνια στον Εργοτέλη. Ναι έχω κρατήσει επαφές με την Δανάη Σιδήρα και με την Γιάννα Δούκα. Με αυτές θα έλεγα ότι είμαστε πιο κοντά από όλες τις υπόλοιπες.

Νίκος: Στον ΠΑΟΚ θύμασαι πως έγινε το “προξενιό”?? Και όταν μίλησες με τους υπεύθυνους και τα βρήκατε τι σκέφτηκες – πως ένιωσες που θα έπαιζες σε μια τόσο μεγάλη ομάδα?

Ρία: Είχα έρθει διακοπές κάποια Χριστούγεννα στην Θεσσαλονίκη, ερωτεύτηκα την πόλη η αρχή έγινε έτσι. Μετά ήθελα να κάνω ένα βήμα παραπέρα, νομίζω ο ΠΑΟΚ ως όνομα ήταν κάτι που μου τα πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια και έτσι έγινε το ” προξενιό”. Ένιωσα δέος που φόρεσα την φανέλα από την άποψη ότι γενικά εδώ όλοι είναι τρελοί με τον ΠΑΟΚ. Το ένιωσα στο πετσί μου το βίωσα πολύ καλά και ήμουν πολύ χαρούμενη και ευτυχισμένη στην ομάδα αυτή.

Σίγουρα υπήρχαν δυσκολίες τον πρώτο χρόνο της μεταγραφής μου αλλά τα κατάφερα.

Νίκος: Στα 18 σου φεύγεις από τόν Εργοτέλη και το Ηράκλειο και έρχεσαι στον ΠΑΟΚ και στην Θεσσαλονίκη. Πως ήταν για ένα νέο κορίτσι ένα τέτοιο νέο ξεκίνημα?

Ρία: Ήμουν χαρούμενη, ευτυχισμένη που είχα φύγει από το σπίτι μου πρώτον και γενικότερα είχα τάσεις φυγής.

Μου άρεσε να κάνω και ταξίδια δούλευα σε μια άλλη ομάδα έκανα και ένα βήμα παραπάνω και όλα ήταν μια χαρά

Νίκος: Ερχόμενη στον ΠΑΟΚ ήξερες ότι έρχεσαι σε μια ομάδα με πολλές απαιτήσεις πρωτάθλημα, κύπελλο, Ευρώπη. Ήσουν έτοιμη για κάτι τέτοιο ή σου πήρε χρόνο να προσαρμοστείς στις νέες απαιτήσεις??

Ρία: Δεν θεωρώ ότι μου πήρε πολύ χρόνο, ήταν και κάτι που το ήθελα να δουλέψω σε αυτό το κομμάτι στις απαιτήσεις της ομάδος. Σίγουρα χάνεις πράγματα από την προσωπική σου ζωή αλλά επιλέγεις να κάνεις  κάτι το διαφορετικό το οποίο είναι ο πρωταθλητισμός. Όχι δεν δυσκολεύτικα δεν θα το έλεγα, προσαρμόστικα σύντομα θεωρώ γρήγορα.

Νίκος: Για δέκα χρόνια ήσουν από τις βασικές παίκτριες της ομάδας του ΠΑΟΚ. Συμμετείχες σχεδόν σε όλους τους τίτλους και τις διακρίσεις που είχε κερδίσει μέχρι τότε η ομάδα.Πόσοι τίτλοι ήταν? Πως ήταν να είσαι μια από τις παίκτριες που είχε βάλει ένα μικρό λιθαράκι το δικό της λιθαράκι σε όλα αυτά που είχατε καταφέρει μέχρι τότε??

Ρία: Σχεδόν σε όλους. Σίγουρα αυτό που μου προκαλει είναι χαρά. Σίγουρα δεν ήμουν μόνη σε όλο αυτό σίγουρα είχα συμπαίκτριες σε όλο αυτό να με πλαισιώνουν γιατί ένας κούκος μόνος του δεν φέρνει την άνοιξη. Και αυτό που θα πω εγώ είναι ότι ήταν το σύνολο, αλλά σαν Ρία για δικό μου λιθαράκι είμαι πολύ χαρούμενη και φυσικά είμαι πολύ χαρούμενη που είχα πολύ καλές συμπαίκτριες δίπλα μου, δεν έχω λόγια να το περιγράψω αυτό, είναι κάτι που σίγουρα δεν θα το ξανά ζήσω.

Νίκος: Το 2015 παίρνεις μεταγραφή στην Ανόρθωση Αμμόχωστου στην Κύπρο όπου έπαιξες για ένα χρόνο σχεδόν εκεί. Πως και μετά από 10 χρόνια πήρες αυτή την απόφαση για αυτήν την κίνηση? Ήταν δικιά σου απόφαση ή ήταν απόφαση του ΠΑΟΚ να σε παραχωρήσει? Πως πήγαν τα πράγματα εκεί?

Ρία: Ναι ήταν καθαρά δικιά μου απόφαση. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα και ήθελα να φύγω. Σίγουρα δεν μετανιώνω άσχετα που δεν πήγε καλά. Ήταν ένα μικρό διάλειμμα να το πω εγώ τουλάχιστον. Σίγουρα στο μυαλό μου πάντα υπήρχε ο ΠΑΟΚ η ομάδα μου αλλά από εκεί και έπειτα και από την  στιγμή που επέστρεψα και ήθελα να με δεχτούν πάλι πίσω και με δέχτηκαν αυτό εμένα με χαροποίησε. Όσο αφορά το πρωτάθλημα ήταν πολύ κατώτερο όσο αφορα με της Ελλάδας. Τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αναπτυχθεί το γυναικείο ποδόσφαιρο της Κύπρου και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό. Σίγουρα το δικό μας είναι πιο δυνατό αλλά πρέπει και στην Ελλάδα και στην Κύπρο να ανέβει το επίπεδο για να υπάρχει ανταγωνισμός

Νίκος: Το επόμενο καλοκαίρι γυρίζεις στον ΠΑΟΚ όπου έπαιξες μέχρι τα μέσα περίπου της χρονιάς που μας πέρασε 2017-2018. Στον χρόνο που έλειψες είδες να αλλάζει και σε εσένα και στην ομάδα κάτι?

Ρία: Η ομάδα είχε μείνει η ίδια όσο αφορά τα άτομα. Εγώ απλά δυσκολεύτηκα να ξανά προσαρμοστώ ίσως να μπω στο κλίμα της ομάδας ένιωσα ίσως αποξενομένη χωρίς να φταίνε τα κορίτσια πάντα. Εγώ πως ένιωθα την δεδομένη στιγμή? Μου πήρε λίγο χρόνο αλλά προσαρμόστικα ξανά δεν άλλαξε κάτι δεν έλαβα κάτι αρνητικό ως προς το πρόσωπο μου, ίσα ίσα δεν έχω κανένα παράπονο

Νίκος: Ήσουν μέλος και της Εθνικής ομάδας, τι θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας από αυτήν σου την εμπειρία??

Ρία: Η κλήση μου στην Εθνική στην ουσία ήρθε πολύ γρήγορα από τότε που ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο.

Νίκος: Σε τι ηλικία ήταν?

Ρία: Ήταν στα 17 μου

Νίκος: Δηλαδή οι πρώτες κλήσης σου στην Εθνική ξεκίνησαν από όταν ήσουν στον Εργοτέλη. Σωστά?

Ρία: Ναι ήταν κάτι που δεν το περίμενα να γίνει τόσο σύντομα αλλά ήταν κάτι από το πουθενά. Ήμουν τόσο περίφανη για τον εαυτό μου που το κατάφερα τόσο γρήγορα όλο αυτό. Σίγουρα αποκόμισα πολλές εμπειρίες όσο αφορά το πρακτικό κομμάτι διαφορετικές ομάδες, διαφορετικό παικτικό αγωνιστικό μέρος από κάθε ομάδα ξεχωριστά.

Νίκος: Παίζοντας παιχνίδια με την Εθνική ποιά ομάδα που αντιμετώπισες σου έμεινε στο μυαλό και για πιο λόγο? Επίσης ποιά ή ποιές ομάδες ήταν οι πιο δυνατές που εντιμετώπισες;

Ρία: Αυτή που μου έμεινε στο μυαλό μου είναι η Γαλλία σαν ομάδα. Οι πιο δυνατές που αντιμετώπισα ηταν η Γαλλία και η Νορβηγία αλλά και δυο ακόμα που ήταν στην Ολυμπιάδα ήταν η Αμερική και η Βραζιλία

Νίκος: Είχες σκοράρει ποτέ με την Εθνική?

Ρία: Είχα σκοράρει μια φορά αλλά χρεώθηκε αλλού το γκολ. Ήταν σε ένα παιχνίδι Πανευρωπαϊκού αγώνα νεανίδων στην Λαμία στην Στυλίδα για την ακρίβεια με απευθείας κόρνερ

Νίκος: Όταν ξεκίνησες να ασχολείσαι με το άθλημα που σου άρεσε ποιά ήταν τα όνειρα σου και οι στόχοι σου? Τους πέτυχες?

Ρία: Θεωρώ πως τα κατάφερα και ίσα ίσα στο έπακρον όλο αυτό. Ειδικά με τον ΠΑΟΚ όλες τις εμπειρίες που είχα τα παιχνίδια του Champions League και τα ταξίδια σίγουρα.

Νίκος: Στον αθλητισμό είναι εύκολο να σε πάρει από κάτω μετά από κάποιο στραβό συμβάν ” δύσκολος τραυματισμός, ένα κακό αποτέλεσμα ακόμα και να χάσεις ένα πρωτάθλημα” . Θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας αν είχες κάποια δύσκολη στιγμή και φυσικά πως το αντιμετώπισες και τι συμβουλές δίνεις για μια τέτοια στιγμή σε έναν νεότερο αθλητή αθλήτρια.

Ρία: Σίγουρα υπάρχουν στιγμές σε έναν αθλητή που έχει και τα πάνω του και τα κάτω του. Το θέμα είναι να βρίσκεις την δύναμη να σηκώνεσαι όπως είπε και μια ψυχή ένας μεγάλος παίκτης του ΠΑΟΚ που είναι ο Πάμπλο Γκαρσία  ” επιτρέπεται να πέσεις επιβάλλεται να σηκωθείς” . Είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει και να συμβουλέψω τους πιο νέους αθλητές

Νίκος: Ερχόμενη στον ΠΑΟΚ και με το πέρασμα των χρόνων είχες πολλές διακρίσεις, πρωταθλήματα, κύπελλα, νταμπλ και κάλεσμα στην Εθνική. Όταν ξεκίνησες να παίζεις ποδόσφαιρο περίμενες μια τέτοια πορεία?? Πως ένιωσες όταν κέρδισες τον πρώτο σου τίτλο και πως ένιωθες όταν έβλεπες ότι κάθε φορά οι καρποί μιας χρονιάς βγαίναν??

Ρία: Ο πρώτος μου τίτλος ήταν με τον Εργοτέλη που ανεβήκαμε από την Β΄Εθνική στην Α΄Εθνική. Σίγουρα υπήρχε μια αμηχανία από πλευράς μου γιατί ήμουν και αρχηγός στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Ένιωθα όμορφα πόσο πιο απλά να το πω, είναι ένα δέος να κατακτάς ένα πρωτάθλημα και όσο αφορά τον ΠΑΟΚ ήταν άλλα τόσα.

Νίκος: Τι  σημαίνει για σένα ο Εργοτέλης και ο ΠΑΟΚ?

Ρία: Ο Εργοτέλης είναι η ομάδα της καρδιάς μου δεν αλλάζει κάτι, έχω κάνει τα πρώτα μου ποδοσφαιρικά βήματα εκεί.  Δεν μπορώ εγώ σαν Ρία να ξεχάσω από που ξεκίνησα και τι μου πρόσφερε η ομάδα φυσικά. Όσο αφορά τον ΠΑΟΚ όλα αυτά τα χρόνια ήμασταν μια οικογένεια. Έτσι ήρθαν και τα πρωταθλήματα θεωρώ και όταν είσαι δεμένος μέσα στην ομάδα θεωρώ έτσι έρχεται η επιτυχία.

Νίκος: Υπήρχε καθόλου αναγνώριση λογο του ότι έπαιζες σε γνωστές ομάδες (Εργοτέλη, ΠΑΟΚ, Εθνική)?

Ρία: Σίγουρα αρχίζει ο κόσμος μετά από χρόνια να σε μαθαίνει, καταρχήν μαθαίνει το γυναικείο ποδόσφαιρο όσο αφορά τις παίκτριες σίγουρα μεμονομένα κάποιοι μας γνώριζαν ονομαστικά είτε με το μικρό μας είτε με το επίθετο μας. Μας δίνανε συγχαρητήρια και μπράβο είτε για την ομάδα είτε για κάποια προσωπική επιτυχία μας.

Νίκος: Λόγο διακρίσεων και ότι έπαιζες σε γνωστές ομάδες όπως είπα και πριν είχες ψωνιστεί καθόλου?

Ρία: Θεωρώ ότι όσοι άνθρωποι με ξέρουν δεν έχουν αυτή την άποψη για εμένα και ούτε εγώ  ήμουν έτσι σαν άνθρωπος, γενικά πάντα ήμουν χαμηλών τόνων. Έκρινα πάντα μόνη μου τον εαυτό μου και κανέναν άλλο όσο αφορά το παικτικό κομμάτι.Δεν με νοιάζει κιόλας.Με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου, θεωρώ πως όχι όσοι με γνωρίζουν θα σου απαντήσουν αυτό το πράγμα. Τώρα αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη ας έρθει να με βρει. χαχαχαχα

Νίκος: Οι πιο πολλές αθλήτριες ταυτόχρονα δουλεύατε και κάπου αλλού. Είναι εύκολο να τα συνδιάζεται και τα δυο μαζί?

Ρία: Εννοίται ότι πρέπει να κάνεις ταυτόχρονα και μια δουλειά. Ωστόσο πρέπει να είσαι και λίγο τυχερός-τυχερή για να βολεύει και το ωράριο της δουλειάς σου με τις προπονήσεις. Εγώ ήμουν από τις τυχερές που βόλευε αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έχανα και προπονήσεις έτσι. Σίγουρα πρέπει να δουλεύεις.

Νίκος: Η ομάδα σας έδινε και κάποια χρήματα,μπορούσατε να ζήσετε με αυτά?

Ρία: Όχι δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε καθαρά μόνο από τα χρήματα της ομάδας που μας έδινε, ουσιαστικά αυτά τα χρήματα που μας έδινε ήταν τα οδοιπορικά μας.

Νίκος: Έχεις φίλες  εκτός γηπέδων από αυτο τον χώρο?

Ρία: Ναι υπάρχουν άτομα που κάνουμε παρέα που θα βγούμε να πιούμε έναν καφέ ή ένα ποτό. Αυτό είναι το θετικό της υπόθεσης ότι σου μένει κάτι μέσα από μια ομάδα, δεν σημαίνει όμως ότι θα είναι όλοι , θα είναι κάποιοι λίγοι και καλοί.

Νίκος: Όλοι μας με αυτό που ασχολούμαστε έχουμε κάποιους ανθρώπους που εκτιμάμαι λίγο παραπάνω για αυτό που μας πρόσφεραν. Εσύ έχεις κάποιον – κάποιους που να εκτιμάς λίγο παραπάνω? Αν ναι ποιούς και γιατί?

Ρία: Σίγουρα ήταν ο πρώτος μου προπονητής ο Βαγγέλης Κουτσάκης που ήταν στα πρώτα μου βήματα στον Εργοτέλη. Επίσης ο επόμενος προπονητής που θα πω με δίδαξε πολλά πράγματα όσο αφορά το παικτικό κομμάτι αλλα και σαν άνθρωπο,  είναι ο Αλέξανδρος Κατικαρίδης. Επίσης σαν γυμναστής και προπονητής στην ομάδα θα πω τον Μερντ και σαν παίκτρια που εκτιμούσα πάρα πολύ και που έχουμε ακόμα σχέση είναι η Ελένη Πελετίδου

Νίκος: Φέτος το καλοκαίρι είδες πολλές πρώην συμπαίκτριες από τον ΠΑΟΚ να φεύγουν είτε για το εξωτερικό είτε για άλλες ομάδες του πρωταθλήματος. Αρκετές από αυτές πήγαν στον ΑΡΗ, τι έχεις να πεις για αυτό?

Ρία:  Καλή σταδιοδρομία σε ότι και να κάνουν τα κορίτσια. Νομίζω είναι επαγγελματίες πάνω σε αυτό το κομμάτι για το που θα πάνε και για το που θα παίξουν. Εύχομαι να έχουν υγεία και να βγαίνουν δυνατές από κάθε παιχνίδι. Αυτό δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σε αυτό το κομμάτι .

Νίκος: Έχεις μετανιώσει ποτέ για κάτι που έκανες ή είπες εντός αθλητισμού και κάτι που να είπες ευτυχώς  που το είπα ή το έκανα ή όχι?

Ρία: Γενικά δεν μετανιώνω για κάτι, γενικά είμαι πολύ αυθόρμητος άνθρωπος σίγουρα μέσα στον αγωνιστικό χώρο έβλεπα μια άλλη Ρία και εγώ η ίδια.  Σίγουρα όλοι μας και εγώ παραπάνω μιας που ρωτάς θα έχω πει κουβέντες που δεν αρμόζουν. Να σε πω την αλήθεια δεν θυμάμαι όμως κάτι συγκεκριμένο

Νίκος: Το ίνδαλμα σου ποιό ήταν? Σε ποιόν ήθελες να μοιάσεις? Τα κατάφερες πιστεύεις?

Ρία: Είχα ίδαλμα, ήταν μια παίκτρια από την Αμερική την Mia Hamm, Δεν μοιάζαμε αγωνιστικά καμία σχέση αλλά ούτε και που την έφτασα κιόλας. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός στο είδος του αυτό έχω να πω μόνο. Όσο αφορά τους άντρες για μένα ήταν το ίδαλμα μου ο Ινιέστα και σαν παίκτης αλλά και για το ήθος του που έπαιζε μέσα στο παιχνίδι και ήταν ήρεμος δεν νευρίαζε ήτανε μια ήρεμη δύναμη

Νίκος: Τι θέση έπαιζες?

Ρία: Ξεκίνησα ως δεκάρι στον Εργοτέλη και κατέληξα να παίζω δεξί χαφ μπακ και στόπερ. Οι μόνες θέσεις που δεν έχω παίξει είναι  επίθεση και τερματοφύλακας

Νίκος: Η καλύτερη σου στιγμή και η χειρότερη σου στιγμή?

Ρία:  Οι χειρότερες μου στιγμές ήταν όταν έπαιρνα κόκκινες κάρτες.

Νίκος:  Ήταν πολλές οι κόκκινες?

Ρία: Ήταν αρκετές νομίζω μπορώ να μπω στο βιβλίο γκίνες για τις κάρτες που έχω πάρει.

Οι καλές στιγμές θα έλεγα στα πρωταθλήματα με την ομάδα μου και ένα παραπάνω όταν σήκωνα την κούπα μέσα στην Τούμπα.

Νίκος: Πολλούς αγώνες τους δίνατε στο γήπεδο της Τούμπας στο γήπεδο της αντρικής ομάδας. Πως ένιωθες που έπαιζες σε ένα τόσο ιστορικό γήπεδο όπως είναι η Τούμπα, άσχετα που δεν ήταν όλοι σας οι αγώνες εκεί αλλά που είχατε δυστηχώς λιγότερο κόσμο από ότι θα θέλατε?

Ρία: Σίγουρα το ξανά λέω  ότι νιώθω δέος που έχω πατήσει τα πόδια μου μέσα σε αυτό το ιστορικό γήπεδο όπως είπες. Σίγουρα θα ήθελα να βλέπω πιο πολύ κόσμο να φωνάζει ακόμα πιο πολύ αλλά όπως και να έχει όσοι και να ερχόντουσαν για μένα ήταν ο 12ος μας παίκτης

Νίκος: Είχες ποτέ πρόταση από το εξωτερικό? Αν ναι από που και γιατί δεν πήγες?

Ρία: Είχα συζητήσει να πάω σε κάποιες ομάδες αλλά δεν έκανα ποτέ το βήμα γιατί δεν ήθελα να φύγω από την Ελλάδα. Σίγουρα θα μου δινόντουσαν περισσότερες ευκαιρίες αν έφευγα κάπου έξω αλλά προτίμησα να μείνω εδώ.

Νίκος: Ήταν κάποιες συγκεκριμένες ομάδες που σε ζήτησαν για να πας?

Ρία: Δεν θα σου πω συγκεκριμένες ομάδες , οι συζητήσεις ήταν με προπονητες ώστε να με στείλουν κάπου.

Αλλά εγώ δεν πήρα ποτέ την απόφαση αυτή ώστε να φυγω για το εξωτερικό.

Νίκος: Το πρώτο γκολ της καριέρας σου?

Ρία: Τώρα μου βάζεις δύσκολα, με τον Εργοτέλη ήταν στα φιλικά όπως σε είπα και πριν με τις Κρήσσες Ρεθύμνου το 2002. Με τον ΠΑΟΚ θα σε γελάσω πότε ήταν το πρώτο μου γκολ.

Νίκος: Πως ένιωθες όταν σκόραρες?

Ρία: Όταν έβλεπα ότι σκόραρα ένιωθα χαρά μεγάλη αλλά εξαρτάται και με ποια ομάδα έπαιζες ανάλογα και τον στόχο που είχες.

Νίκος: Υπήρχε κάποιος αγώνας που να θυμάσαι έντονα για τον οποιοδήποτε λόγο?

Ρία: Θα πω τους ημιτελικούς που είχαμε παίξει στην Κατερίνη με την Δράμα. Ήταν ένα πολύ δυνατό παιχνίδι θα έλεγα και αν θυμάμαι καλά είχαμε νικήσει με 1-0 και ήταν η χρονιά που είχαμε χάσει το πρωτάθλημα αλλά κερδίσαμε το κύπελλο. Υπήρχε αυτή η κόντρα θέλω να πω και ήταν έντονο το παιχνίδι και νομίζω ότι θα είναι κάτι που θα το θυμάμαι πάντα.

Νίκος: Τώρα δουλεύεις πλήρως μακριά από τα γήπεδα. Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς ξανά με το ποδόσφαιρο από κάποιο άλλο πόστο?

Ρία:  Μου έχουν πει κατά καιρούς να ασχοληθώ με την προπονητική αλλά δεν  θα το έλεγα ότι το θέλω, δεν το θέλω βασικά γιατί το να πάω να κάνω μαθήματα ένα δυο μήνες όσο είναι και κάποια παιδιά που σπουδάζουν ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκη πχ ή γενικά ΤΕΦΑΑ να βγάζουν τα μάτια τους να διαβάζουν για να γίνουν προπονητές προπονήτριες και να πάω εγώ με ένα μήνα μάθημα και να γίνω προπονήτρια. Δεν το θεωρώ για μένα σωστό δεν σημαίνει ότι είναι λάθος αλλά για μένα δεν είναι σωστό.  Ίσως να ασχολιόμουν αλλα προτιμώ να κάνω άλλα πράγματα

Νίκος: Παιχνίδια πας βλέπεις? Ποιό ήταν το τελευταίο που είδες?

Ρία: Σίγουρα θα πάω σε συγκεκριμένα παιχνίδια. Ίσως να πάω να δω τους άντρες του ΠΑΟΚ εννοείται. Όσο αφορά τα κορίτσια όταν έχω χρόνο και φυσικά θα πηγαίνω να τις βλέπω. Ο τελευταίος αγώνας κοριτσιών που πήγα ήταν μέσα στην Τούμπα

Νίκος: Τι έχεις να πεις στα νέα κορίτσια που σκέφτονται να ξεκινήσουν το ποδόσφαιρο και φυσικά σε αυτές που έχουν ξεκινήσει αλλά και στους γονείς?

Ρία: Να έχουν γερό στομάχι καταρχήν για την μετέπειτα πορεία για σίγουρα είναι δύσκολο και ειδικά τα νέα κορίτσια που έχουν αν δουλεύουν πάνω σε αυτό το κομμάτι του ποδοσφαίρου για να βελτιώνονται και  να γίνονται καλύτερες. Όσο για τους γονείς να μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους ελεύθερα να παίζουν ποδόσφαιρο ευχάριστα χωρίς να τους έχουν πάνω από το κεφάλι τους και ωστόσο να έχουν προβλήματα και οι προπονητές τους

Νίκος: Σταμάτησες στα μέσα της χρονιάς που μας πέρασε. Για ποιό λόγο?

Ρία: Οι λόγοι είναι υγείας, από το 2013 έχω πάθει πνευμονία και με ταλαιπωρεί και αυτός είναι ο λόγος που άφησα τα γήπεδα

Νίκος: Θα ήθελες να συνεχίσεις??

Ρία: Φυσικά θα ήθελα να συνεχίσω!! Δεν θα ήθελα να σταματήσω με αυτό τον τρόπο αλλά νομίζω προέχει η υγεία σε αυτό το κομμάτι και έτσι τα έχω κρεμάσει  τα παπούτσια.

Νίκος: Στον ελεύθερο σου χρόνο τι σου αρέσει να κάνεις?

Ρία: Πέρα από την δουλειά μου τουλάχιστον από την ώρα που σχολάω έχω άθφονο χρόνο για μένα κάτι που ίσως δεν είχα πιο πριν λόγο των προπονήσεων. Θα βγω μου αρέσει να βλέπω ταινίες κυρίως. Είμαι σπιτόγατα έχω να πω. Θα ήθελα να ασχοληθώ πιο πολύ με τον εαυτό μου και με κάποιο ατομικό άθλημα και αυτό ίσως είναι η αυτοάμυνα .

Νίκος: Αν γυρνούσες πίσω τον χρόνο θα άλλαζες κάτι??

Ρία.: Σίγουρα θα άλλαζα από τον εαυτό μου να μην είμαι τόσο οξύθυμη για να έχω περισσότερο χρόνο στα παιχνίδια που έχασα από τις κόκκινες κάρτες που έχω φάει. Αυτό θα άλλαζα.

Νίκος: Σε λίγο καιρό ξεκινάει το γυναικείο πρωτάθλημα, ποιά είναι η πρόβλεψη σου?? Ποιά ομάδα πιστεύεις θα το σηκώσει φέτος??

Ρία: Είναι πολύ νωρίς να κάνω μια τέτοια πρόβλεψη , αυτό που εύχομαι είναι να υπάρξει καλό ποδόσφαιρο και καλό θέαμα και προπαντός χωρίς τραυματισμούς.

Νίκος: Ποιά ομάδα πιστεύεις θα το πάρει το πρωτάθλημα στους άντρες?

Ρία: Όσο για τους άντρες ας είναι ένα δίκαιο πρωτάθλημα και ας το σηκώσει αυτός που το αξίζει.

Νίκος: Ρία σε ευχαριστούμε πολύ για την πολύ ωραία συνέντευξη που μας έδωσες και σου ευχόμαστε υγεία και τύχη σε ότι και αν κάνεις

Ρία: Σας ευχαριστώ πολύ και εγώ, ευχαριστώ εσένα Νίκο προσωπικά και το site και εύχομαι σε όλους υγεία παιδιά μόνο αυτό!!!

COMMENTS

WORDPRESS: 0